Voor het vaststellen van de behoefte van de partner die alimentatie claimt, kijkt de rechter naar de hoogte van het netto gezinsinkomen tijdens het huwelijk. Ook wordt er door de rechter gekeken naar het inkomsten- en uitgavenpatroon tijdens de laatste jaren van het huwelijk. Dit betekent bijvoorbeeld dat iemand die in relatief grote welvaart leefde tijdens het huwelijk (omdat de partner bijvoorbeeld een hoog inkomen had), in absolute zin, meer alimentatie kan eisen dan iemand die tijdens het huwelijk op bijstandsniveau leefde.

Berekening van alimentatie

Op het moment dat u of uw ex-partner onvoldoende inkomsten heeft om in het levensonderhoud te kunnen voorzien en zij of hij deze inkomsten in redelijkheid ook niet kan verwerven, zal de rechter beoordelen of – en hoeveel partneralimentatie er moet worden betaald. De rechter zal bij de vraag of iemand wel of niet in zijn of haar levensonderhoud kan voorzien niet alleen maar naar het inkomen van de partij de alimentatie verzoekt kijken.

Om de hoogte van de partneralimentatie vast te stellen, doorloopt de rechter de volgende stappen:

• Wat was het netto gezinsinkomen tijdens het huwelijk?
• De partner die behoefte heeft aan alimentatie heeft in principe recht op 60% van het netto gezinsinkomen zoals dat gold tijdens het huwelijk. Er wordt dus gekeken naar de financiële welstand van partijen tijdens het huwelijk. Aangezien leven in gezinsverband goedkoper is dan als alleenstaande, neemt de rechter aan dat 60% van het netto gezinsinkomen voldoende is om op hetzelfde welstandniveau te blijven. Dit betekent niet dat de partij die alimentatie moet voldoen, uiteindelijk slechts 40% van het netto gezinsinkomen te besteden heeft na de echtscheiding. Bij de volgende stap zal de rechter moeten vaststellen in hoeverre de partij die alimentatie moet betalen ook daadwerkelijk in staat is om aan deze norm te voldoen.
• Kan de betalende partner deze norm ook daadwerkelijk betalen? Het gaat bij het beantwoorden van deze vraag om de zogenaamde draagkracht van de alimentatieplichtige.

Hoe wordt de draagkracht bepaald?

Van degene die de alimentatie moet betalen (in de praktijk is dit vaak de man), wordt beoordeeld wat zijn draagkracht is. Voor het bereken van deze draagkracht wordt in eerste instantie gekeken naar het inkomen van de alimentatieplichtige. Maar op dit inkomen mogen bepaalde kosten in mindering worden gebracht, denk aan woonlasten en ziektekosten.

Om ervoor te zorgen dat het berekenen van de draagkracht bij alle rechtbanken in Nederland op dezelfde manier plaatsvindt, is er een landelijke richtlijn gemaakt. Deze richtlijn is bekend onder de naam: de tremanormen.

In de Tremanormen staat vermeld naar welke inkomsten en kosten moet worden gekeken bij het bepalen van de draagkracht van de partner die de alimentatie moet gaan betalen. Niet alle lasten worden automatisch in mindering op de draagkracht gebracht.

Schuldvraag speelt bij alimentatie geen rol

Tot 1971 speelde de schuldvraag een rol bij het recht op alimentatie. Een partner die overspel had gepleegd moest er rekening mee houden geen of minder alimentatie te krijgen. Sinds 1971 speelt deze schuldvraag bij het bepalen of iemand recht heeft op alimentatie geen rol meer.

Alleen in zeer uitzonderlijke gevallen zal een rechter nog tot het oordeel komen dat iemand geen recht heeft op alimentatie vanwege zijn of haar gedrag. U moet dan bijvoorbeeld denken aan de situatie dat de alimentatie-ontvanger de andere partner jarenlang (geestelijk) mishandeld heeft.

Indexering van alimentatie

De partneralimentatie wordt in beginsel elk jaar op 1 januari automatisch verhoogd met een indexeringspercentage. Het ministerie van justitie bepaalt elk jaar de hoogte van dit percentage. Deze verhoging vindt automatisch plaats en moet door de alimentatieplichtige zelf uitgerekend en betaald worden.

De jaarlijkse indexatie hoeft niet betaald te worden als u met uw ex-partner heeft afgesproken (en vastgelegd) dat de alimentatie jaarlijks niet verhoogd wordt. Ook kan de rechter bepalen dat de alimentatie gedurende een bepaalde periode (of voor altijd) niet verhoogd hoeft te worden.

Duur van de alimentatie

De duur van de alimentatieverplichting is geregeld in artikel 157 van boek 1 van het Burgerlijk Wetboek.

De alimentatieverplichting bestaat in principe voor de helft van de duur van het huwelijk met een maximum van 5 jaar.

Daarop bestaan echter een aantal uitzonderingen:

1. als het huwelijk op het tijdstip van indiening van een verzoek tot echtscheiding langer heeft geduurd dan 15 jaar en de leeftijd van de tot alimentatiegerechtigde maximaal 10 jaar lager is dan diens pensioengerechtigde leeftijd;
2. als er één of meer kinderen uit het huwelijk zijn geboren die nog niet de 12 jarige leeftijd hebben bereikt;
3. als de alimentatiegerechtigde geboren is vóór 1 januari 1970 en diens leeftijd 10 jaar lager is dan de pensioengerechtigde leeftijd.

Als sprake is van één van deze uitzonderingen geldt de bepaling waaruit de langste termijn voortvloeit.

De termijn gaat lopen op het moment dat het huwelijk is ontbonden. Dat is het tijdstip waarop de uitspraak van de echtscheiding is ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand.

Aan het einde van deze termijn is er nog een verlengingsmogelijkheid op grond van de redelijkheid en billijkheid. Aan toewijzing van een verzoek tot verlening worden door de rechter strenge eisen gesteld.

Wijziging van alimentatie

Als de alimentatie eenmaal is vastgesteld betekent dit niet dat de alimentatie nooit meer gewijzigd kan worden. Het is mogelijk dat de draagkracht van de alimentatie-betaler of de behoefte van de alimentatie-ontvanger verandert. In zo een situatie kan één van beide ex-partners de rechter verzoeken om de hoogte van de alimentatie te wijzigen of te beëindigen.

Voorbeelden van omstandigheden die tot een wijziging zouden kunnen leiden:

• de alimentatie-ontvanger gaat meer verdienen
• de alimentatie-betaler gaat samenwonen
• de alimentatie-betaler gaat meer of minder verdienen
• de woonlasten van de alimentatie-betaler wijzigen.

Bij een wijzigingsverzoek zal de rechter beoordelen of er inderdaad sprake is van een voldoende zware wijziging in de omstandigheden van de betreffende partner. Ook zal de rechter kritisch kijken naar de oorzaak van deze wijziging.

Kiest u of uw ex-partner er bijvoorbeeld zelf voor om ontslag in te dienen of uw inkomen op een andere manier opzettelijk te verlagen (en daarmee de draagkracht), dan zal de rechter waarschijnlijk tot het oordeel komen dat er onvoldoende reden is om de alimentatie te verlagen. Er is dan mogelijk sprake van vermijdbaar en verwijtbaar inkomensverlies.

Einde van de alimentatie

De termijn gaat lopen op het moment dat uw huwelijk door echtscheiding is ontbonden.

Daarnaast eindigt de alimentatie ook als:

• één van de (ex-)partners overlijdt
• de partner die de alimentatie ontvangt opnieuw gaat samenwonen, een geregistreerd partnerschap aangaat of gaat trouwen. Voor deze omstandigheid kunt u bij convenant ook een andere regeling treffen. Uw advocaat of mediator kan u daarbij adviseren.

Wat kan ik doen als mijn ex-partner de alimentatie niet betaalt?

Helaas komt het met enige regelmaat voor dat de alimentatie-betaler niet of niet op tijd zorg voor de betaling van de alimentatie. Het is in het algemeen verstandig om uw partner hier eerst schriftelijk op te wijzen en te benadrukken dat u de alimentatie tijdig en volledig wenst te ontvangen.

Als dit geen effect heeft, kunt u in principe het Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen (LBIO) of een deurwaarder inschakelen om de alimentatiebedragen voor u te incasseren. Daarvoor is het dan wel nodig dat de alimentatiebedragen door de rechter zijn vastgesteld of bekrachtigd. Als dit niet het geval is, is het verstandig om eerst contact op te nemen met een in echtscheidingen gespecialiseerde advocaat. Deze advocaat kan de rechter dan verzoeken om de alimentatie alsnog officieel vast te leggen.

Servus advocatuur en mediation,

Goes, maart 2021

Het bericht Partneralimentatie uitgelegd verscheen eerst op .

Kern van de uitspraak is dat je als ouders echt niet zo maar van alles kan en mag afspreken en je daarop kunt blijven beroepen als één van hen vervolgens bij de rechter wijziging van de afspraken vraagt. De reden daarvan is dat het kinderalimentatierecht van dwingendrechtelijke aard is.

Met andere woorden: Het staat ouders zijn als contractpartijen niet vrij om zo maar van alles af te spreken als dat niet in overeenstemming is met het alimentatierecht.

De feiten waren als volgt:

Het huwelijk van partijen is in 2015 ontbonden door echtscheiding.

De man en de vrouw zijn de ouders van de minderjarige, geboren in 2009 in de gemeente Almere.

Partijen hebben in een door hen ondertekend ouderschapsplan het volgende afgesproken:

“De vader zal per maand een bedrag van € 70 voldoen ter zake bijdrage in de kosten van opvoeding en levensonderhoud van het kind, zulks met ingang van 1 november 2014. Met verwijzing naar de alinea hierboven, zullen partijen regelmatig overleg hebben over de reguliere en incidenteel noodzakelijke extra uitgaven ten behoeve van het kind.
De alimentatieregeling vermeld in dit artikel kan niet bij rechterlijke uitspraak worden gewijzigd op grond van een wijziging van omstandigheden”.

De man is op 3 januari 2016 religieus gehuwd met een nieuwe partner. In 2020 zijn zij officieel in Nigeria in het huwelijk getreden. De man en deze mevrouw kregen daarop twee kinderen.

De vrouw uit het eerste huwelijk is eind 2019 – zonder toestemming van de man – met het kind van deze ouders naar Polen vertrokken waar zij sindsdien verblijven. (De vrouw heeft in Polen een procedure aangespannen om de hoofdverblijfplaats van dit kind te wijzigen naar Polen.)

De man heeft bij het ministerie van Justitie en Veiligheid een verzoek tot teruggeleiding van dit kind in het kader van internationale kinderontvoering ingediend.

De vrouw heeft zich in eerste instantie tot de rechtbank Zwolle gewend om de kinderalimentatie te verhogen. Alhoewel dat niet uit de gepubliceerde uitspraak is af te lezen (b)lijkt duidelijk dat de vrouw een verhoging vroeg van de kinderbijdrage omdat zij van mening was dat de feiten en omstandigheden waren gewijzigd ten opzichte van het moment dat zij met de man het ouderschapsplan ondertekende. Dat verzoek is uiteindelijk, eerst door de rechtbank en later ook door het hof toegewezen. Het hof verhoogt de bijdrage namelijk uiteindelijk naar € 182,- per maand.

Wij kunnen ons voorstellen dat de uitkomst van deze beslissing voor een niet jurist niet (goed) te begrijpen is. De kern daarvan luidt echter dat, wat partijen ook afspreken, de rechter uiteindelijk, als die daartoe geroepen wordt, geheel zelfstandig alle feiten en omstandigheden op de weegschaal legt en dan zelfstandig, ongeacht wat partijen hebben afgesproken, een kinderbijdrage vaststelt, hoe onredelijk deze (op het eerste gezicht) ook mag lijken.

Voor de liefhebber nog de volgende overweging van het hof dat het volgende voorop stelt:

“Op grond van artikel 1:404 lid 1 BW zijn ouders verplicht naar draagkracht te voorzien in de kosten van verzorging en opvoeding van hun minderjarige kinderen. De contractsvrijheid van ouders bij afspraken over kinderalimentatie wordt begrensd door de dwingendrechtelijke regel dat de kinderalimentatie ten minste moet voldoen aan de wettelijke maatstaven. De rechter oordeelt over de afspraken tussen de ouders zelfstandig met inachtneming van de wettelijke maatstaven, zonder gebonden te zijn aan hetgeen de ouders onderling over de kinderalimentatie zijn overeengekomen.

In deze zaak is de kinderalimentatie vastgesteld bij overeenkomst tussen de ouders. Wijziging van die overeenkomst is op grond van artikel 1:401 BW onder meer mogelijk als zij door wijziging van omstandigheden ophoudt aan de wettelijke maatstaven te voldoen (lid 1). Wanneer is vastgesteld dat de wijzigingsgrond zich voordoet, geldt dat de rechter zelfstandig oordeelt over de kinderalimentatie met inachtneming van de wettelijke maatstaven, zonder gebonden te zijn aan hetgeen de ouders onderling over die kinderalimentatie zijn overeengekomen. Omdat tussen partijen niet in geschil is dat sprake is van een wijzigingsgrond, zal het hof aan de hand van de regels omtrent behoefte en draagkracht beoordelen in hoeverre sprake is van een rechtens relevante wijziging van omstandigheden die een aanpassing van de geldende alimentatie rechtvaardigt.”

Mr. Philip van Kampen
Advocaat en Mediator
0113 – 34 86 26
kampen@servusadvocatuur.nl

Het bericht Toetsing afspraken kinderalimentatie! verscheen eerst op .

Sinds 1 januari jl. is de maximale duur dat partneralimentatie betaald moet worden in bijna alle nieuwe echtscheidingen (en ontbindingen van geregistreerde partnerschappen) aanzienlijk korter dan voorheen.

De beslissende omstandigheden die daarbij een rol spelen zijn:

1. De datum waarop (door een advocaat) een verzoekschrift tot echtscheiding, scheiding van tafel en bed of tot ontbinding van een geregistreerd partnerschap bij de rechtbank is ingediend
2. De duur van het huwelijk of geregistreerde partnerschap;
3. De leeftijd van degene die recht heeft op alimentatie.
4. De leeftijd van (eventuele) uit het huwelijk/partnerschap geboren kind(eren).

Wat betekent dit voor u?

ALLEREERST MOET U (WEL) BEDENKEN DAT DIT ALLEEN GELDT VOOR NIEUWE (ECHT)SCHEIDINGEN (!)

Als u exact wilt weten wat dit voor u betekent kunnen wij kosteloos in no time en tot op de dag nauwkeurig voor u een berekening maken van de termijn dat de man verplicht kan worden tot betaling van een partnerbijdrage.

Wilt u hier gebruik van maken dan kunt u ons bereiken via: info@servusadvocatuur.nl  of telefonisch op 0113-348626.

mr. Philip van Kampen, advocaat en scheidingsmediator vFAS

Het bericht Duur partneralimentatie vanaf 2020 verscheen eerst op .

partneralimentatie beperkt uw vrij te besteden inkomen verder door nieuwe belastingregels

Per 1 januari 2014 is een beperking van de hypotheekrenteaftrek ingevoerd.
In combinatie met het nieuwe “Belastingplan 2019” kan dit vergaande en (zeer) ongewenste gevolgen hebben voor mensen die partneralimentatie moet betalen. Dit geldt m.n. voor degenen die (daarbij) hypotheekrenteaftrek hebben.

Sinds 2014 wordt het maximale percentage waartegen je de hypotheekrente mag aftrekken jaarlijks verlaagd. Elk jaar volgt een verlaging met een half procent verlaagd totdat dit 38 procent is in 2040. Dit betekent dat als je een hoog inkomen hebt (de aftrek valt in de hoogste belastingschijf), je vanaf 2014 elk jaar minder hypotheekrente terugkrijgt van de belasting. Het gevolg is dat de netto woonlast jaarlijks toeneemt.

Bij de vaststelling van partneralimentatie wordt rekening gehouden met de netto woonlast van de alimentatieplichtige. Hoe lager de netto woonlast, destemeer draagkracht wordt aangenomen voor partneralimentatie. Voor partneralimentatie die vóór 1 januari 2014 is vastgesteld betekent dit dat de netto woonlast jaarlijks toeneemt door de afname van de renteaftrek. Dit betekent dus dat de draagkracht voor alimentatie afneemt. De partneralimentatie blijft echter hetzelfde, omdat er niet is gerekend met de jaarlijkse afname van draagkracht. Gevolg is dat de alimentatieplichtige – tenzij zijn inkomen is gestegen – er al jaren op achteruitgaat.

Wijziging belastingtarieven
Per 1 januari a.s. vindt (wederom) een belangrijke wijziging plaats van de tarieven en schijvenstructuur van de Wet inkomstenbelasting (Wet I.B.)

Los van een verlaging van de belastingplicht, kan dit, zeker op termijn, dus zeer nadelig uitpakken voor hen die partneralimentatie moeten betalen. Door de wijziging in de zogeheten “schijven en tarieven” wordt de aftrek van betaalde partneralimentatie lager, hetgeen voor de hogere inkomens (nogmaals!) slecht uitpakt. De alimentatieplichtige kan – bij een gelijkblijvend inkomen – ook hierdoor netto minder overhouden.

Tabel

De komende jaren worden de belastingtarieven dus verlaagd en anders ingedeeld:

Hieruit volgt (opnieuw) een afname in de belastingaftrek van de alimentatieplichtige waarmee tot dusver bij de vaststelling van lopende alimentatieverplichtingen geen rekening is gehouden. Het netto besteedbaar inkomen wordt hierdoor mogelijk lager maar de partneralimentatie blijft ongewijzigd!

Gevolgen voor de betalers van partneralimentatie

Bij het vaststellen (door de rechter) of overeenkomen van een partnerbijdrage wordt altijd het belastingvoordeel gebruikt om de bijdrage te verhogen. Dit om te bereiken dat de  alimentatieplichtige de netto berekende alimentatie ook daadwerkelijk betaalt. Dat moet ook omdat de alimentatiegerechtigde (meestal: de vrouw) daar (inkomsten)belasting en (vaak) een inkomensafhankelijke bijdrage voor de Zorgverzekeringset van moet afdragen.
Nu worden dus zowel de hypotheekrenteaftrek als de belastingtarieven vrij fors verlaagd. Dat betekent dus zowel minder aftrek op betaalde partneralimentatie- als op de hypotheekrente. Dit kan de alimentatie voor de betaler, duizenden euro’s per jaar duurder maken.

Ter illustratie

Gesteld dat t iemand 1000 euro bruto hypotheeklasten heeft en 2.083 euro bruto partneralimentatie per maand voldoet per maand. In de onderstaande tabel is het belastingnadeel intussen doorgerekend in die situatie.

Concluderend: wij kunnen hierbij één (schrale) troost melden, namelijk dat deze stelselwijzigingen gelden juridisch als “wijziging van omstandigheden” die (bij de rechter en in overleg) grond bieden voor aanpassing van de onderhoudsplicht.

Ons advies: laat uw echtscheidingsconvenant of alimentatiebeslissing beoordelen en doorrekenen.

Mrs. Philip van Kampen, Erna Graafmans en Ilona Anthonise,
advocaten
Tel. 0113 – 34 86 26
www.servusadvocatuur.nl

Het bericht Partneralimentatie ALERT verscheen eerst op .